Όπως ανακοίνωσε η εθελοντική ομάδα Rebolt Kalymnos, τα 10mm βύσματα που έσπασαν και οδήγησαν στην πτώση και τον πολύ σοβαρό τραυματισμό του Τσέχου αναρριχητή ο οποίος τελικά κατέληξε, ήταν αγνώστου προέλευσης, ενώ οι πλακέτες ήταν Petzl.
Η διαδρομή ήταν η St. Savvas (7b+) στο πεδίο Jurassic Park και είχε ανοιχτεί το 2002 από τους Θ. Μιχαηλίδη και Α. Θεοδωρόπουλο, γεγονός που σημαίνει ότι οι ασφάλειες ήταν πλέον 24 ετών.
Το ατύχημα έγινε ως εξής: ο αναρριχητής έφτασε στο ρελέ και ξεκίνησε τη διαδικασία κατάβασης (κουβά). Καθώς κατέβαινε, αφαίρεσε τα δύο τελευταία σετάκια, όταν το ρελέ κατέρρευσε και ακολούθησε η πτώση. Το τρίτο βύσμα (από το οποίο δεν είχε ακόμη προλάβει να αφαιρέσει το σετάκι) επίσης έσπασε, με αποτέλεσμα ο αναρριχητής να φτάσει μέχρι το έδαφος.
Να σημειώσουμε ότι, τυπικά και γενικά, ένα βύσμα μπορεί να έχει διάρκεια ζωής 20 ή και περισσότερα χρόνια. Ωστόσο, σε παραθαλάσσια βράχια η διάρκεια αυτή μειώνεται στο μισό — και πολλές φορές ακόμη περισσότερο — κάτι που έχει παρατηρηθεί και στην Κάλυμνο.
Αυτή η τραγωδία έχει ήδη προκαλέσει άμεση αντίδραση και πίεση για επανεξέταση των πρακτικών ασφάλισης σε όλα τα πεδία του νησιού. Η Rebolt Kalymnos, μια εθελοντική ομάδα που προσπαθεί να ελέγξει, να καταγράψει και να ανανεώσει τις ασφάλειες σε όλη την Κάλυμνο, εξέδωσε τις ακόλουθες συστάσεις:
- Μην αναρριχάστε σε διαδρομές που έχουν εξοπλιστεί πριν το 2005, εάν δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι οι ασφάλειες έχουν ανανεωθεί.
- Ασφαλείς διαδρομές είναι συνήθως εκείνες που είναι εξοπλισμένες με χημικά RAUMER ή εκτονωτικά LAPPAS.
- Σε πεδία όπως το Jurassic Park ή το Olympic Wall, όπου η επισκεψιμότητα είναι χαμηλή, να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να ελέγχετε την κατάσταση των ρελέ.
- Αναφέρετε οποιαδήποτε ύποπτη ασφάλεια στην ιστοσελίδα reboltkalymnos.org.
Αξίζει να σημειωθούν τα εξής: ο Δήμος Καλυμνίων διαφημίζει τα αναρριχητικά πεδία, διαβεβαιώνει τους επισκέπτες ότι υπάρχει τοπική Ομάδα Διάσωσης και, επιπλέον, στο νησί λειτουργεί η Systas (φορέας που εκπροσωπεί όλους τους επιχειρηματικούς κλάδους και συλλόγους του τουρισμού της Καλύμνου), με σκοπό — μεταξύ άλλων — τη «συντήρηση των περιοχών αναρρίχησης» και την «ενίσχυση του έργου της Ομάδας Διάσωσης».
Στην Ελλάδα υπάρχει νομικό κενό σχετικά με το ποιος έχει την ευθύνη για όλα αυτά. Τα πεδία της Καλύμνου δεν είναι πλέον απλώς «πεδία αναρριχητών για αναρριχητές», αλλά ένα τουριστικό προϊόν που δημιουργήθηκε με πολύ εθελοντισμό από τη μία πλευρά, αλλά και με κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια από την άλλη — και που αποφέρει σημαντικά έσοδα.
Δημιουργούνται, λοιπόν, πολλά ερωτήματα για το πώς λειτουργεί όλο αυτό: ποιοι έχουν την ευθύνη και ποιοι όχι, ποιοι έχουν υποχρεώσεις και ποιοι όχι, και βέβαια πού αρχίζει η ευθύνη του κάθε αναρριχητή/επισκέπτη.
Ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις.
