Ένα όνειρο που γυρόφερνε στα μυαλά πολλών αναρριχητών ήδη από τη δεκαετία του ’90, κατόρθωσαν να κάνουν πραγματικότητα λίγες ημέρες πριν (28/2/2026) οι Δημήτρης Δασκαλάκης και Χρήστος Τσούτσιας.
Οι δύο αναρριχητές, με ένα ολοήμερο push που ξεκίνησε στις 2:30 μετά τα μεσάνυχτα από τα Λιβαδάκια στη βάση της Κορρέ–Σωτηράκη στα Σκόρδα Μουσουνίτσας, έφτασαν το απόγευμα — πριν τους φτάσει το σκοτάδι — στην κορυφή του Γιδοβουνιού, για να επιστρέψουν και πάλι στη βάση τους στα Λιβαδάκια στις 9 το βράδυ!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι δύο αναρριχητές επέλεξαν το λούκι Κορρέ–Σωτηράκη για να προωθηθούν στην κορυφή των Σκόρδων Μουσουνίτσας και στην αρχή της Κόψης του Κόρακα. Μια λογική επιλογή, αφού το συγκεκριμένο λούκι μπορεί να γίνει εύκολα χωρίς τη χρήση ασφαλιστικών μέτρων, επιτρέπει την πολύ γρήγορη προώθηση και κυρίως πιάνει την κόψη από την αρχή της. Εδώ η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν τα πρώτα 100 ξέχιονα μέτρα. Συνέχισαν με την Κόψη του Κόρακα και έφτασαν στον Κόρακα.
Κατόπιν έπεσαν στα Μετερίζια πριν ακόμα μεσημεριάσει και συνέχισαν με το κλασικό δρομολόγιο της Δυτικής Κορυφογραμμής, δηλαδή Σκούφια, Σούφλες (όπου ανέβηκαν και τις τρεις), Αλογόρραχη και ραπέλ για τη Διασέλα πριν το ξεκίνημα της κορυφογραμμής Πλάκα–Πυραμίδα, στην οποία και συνέχισαν. Κατέβηκαν από τον κανονικό δρόμο της βόρειας ράχης στο διάσελο Πυραμίδα–Γιδοβούνι στα 1860 μ., όπου αντί να κατέβουν χαμηλά για να μπουν στο κλασικό λούκι για το Γιδοβούνι, συνέχισαν όπως έπρεπε: από τη νότια κόψη και τη διαδρομή Μποτίνη–Λουκέρη (150 μ., D, που επίσης είχε ανοιχτεί χειμώνα, το 1969), όπου έκαναν πέντε 50μετρες σχοινιές συναντώντας δυσκολίες μέχρι VI-.
Από την κορυφή του Γιδοβουνιού, όπου βγήκαν ακόμα με φως, επέστρεψαν από το κλασικό λούκι, ολοκληρώνοντας την προσπάθεια μέσα στην ίδια μέρα. Γενική δυσκολία: V, 4-, M2+, πάνω από 3000μ. ανάβασης και 23000 απόστασης σε 18μισυ ώρες. Εξαιρετικοί!
Μερικές επισημάνσεις:
Η διαδρομή: Οι δύο αναρριχητές μπορεί να ξεκίνησαν από το εύκολο λούκι Κορρέ – Σωτηράκη για την κορυφή των Σκόρδων Μουσουνίτσας — κάτι απολύτως λογικό, ειδικά για το ξεκίνημα — αλλά έκλεισαν την τραβέρσα με τον σωστό τρόπο, ο οποίος να σημειωθεί δεν είχε επιτευχθεί από καμία άλλη σχοινοσυντροφιά μέχρι τώρα: τη νότια κόψη του Γιδοβουνιού. Δηλαδή οι δύο αναρριχητές πέτυχαν και την πρώτη ολοκληρωμένη επανάληψη της Δυτικής Κορυφογραμμής (δεν υπάρχει καταγεγραμμένη διάσχιση της Δυτικής Κορυφογραμμής που να περιλαμβάνει την νότια κόψη του Γιδοβουνιού, όλες ανέβοκατέβηκαν από το κλασικό λούκι). Εδώ υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες για το αν τα δύο δρομολόγια στη νότια κόψη του Γιδοβουνιού — δηλαδή η διαδρομή του ’69 και η διαδρομή που ακολούθησαν οι Δασκαλάκης–Τσούτσιας — συμπίπτουν ακριβώς, αφού η διαφορά βαθμολογίας είναι σημαντική. Βέβαια, μετά την πρώτη σχοινιά, οι δυνατότητες λίγο δεξιά–λίγο αριστερά είναι αρκετές, οπότε…
Το πρώτο μέρος της Super Integrale στον όγκο του Κόρακα. 1. Σκόρδα Μουσουνίτσας, 2. Αρχή Κόψης Κόρακα, 3. Κόρακας, 4. Μετερίζια, b. Καταφύγιο ΕΟΟΑ, c. Καταφύγιο ΠΟΑ, d. Γκιώνα.
Η Δυτική κορυφογραμμή: 4. Μετερίζια, 5. Σούφλες, 6. Αλογόραχη, 7. Διασέλα, 8. Πυραμίδα, 9. Διάσελο Γιδοβουνιού, 10. Γιδοβούνι, 11. Λούκι – κανονικός δρόμος, e. Σκασμένη Στρούγκα.Σχετικά με την ταχύτητα: Η «λογική» λέει ότι ακόμα και μια πολύ γρήγορη σχοινοσυντροφιά χρειάζεται τουλάχιστον μια διανυκτέρευση: στη Διασέλα πριν την Πλάκα–Πυραμίδα. Μια συνηθισμένη σχοινοσυντροφιά θα χρειαστεί δύο: μία στα Μετερίζια και μία στο διάσελο Πυραμίδα–Γιδοβούνι. Οι δύο αναρριχητές δεν χρειάστηκαν καμία. Πρόκειται αναμφίβολα για έναν παράγοντα που ανεβάζει την ποιότητα της επανάληψης και θέτει τον πήχη για τις επόμενες.
Λίγη ιστορία
Η Integrale ήταν μια ιδέα που πρωτοδιατύπωσε ο Δημήτρης Κορρές τη δεκαετία του ’80: η επανάληψη της Κορρέ–Χατζηρβασάνη στα Σκόρδα Μουσουνίτσας και η τραβέρσα του Δοντιού του Κόρακα (δηλαδή η Κόψη του Κόρακα, που τότε δεν είχε ακόμα πραγματοποιηθεί) σε μια προσπάθεια.
Στην πρώτη σχοινιά της Νότιας Κόψης του Γιδοβουνιού.Λίγα χρόνια μετά, τον Μάρτιο του 1994, μια ομάδα αποτελούμενη από τους Μπ. Τσουπρά, Θ. Παπαγιάννη, Γ. Τζαβέλα, Θ. Δαρμάρο και Γ. Κεκεδάκη ολοκλήρωσε τη μεγάλη Δυτική Κορυφογραμμή (Μετερίζια–Σούφλες–Αλογόρραχη–Πλάκα–Πυραμίδα–Γιδοβούνι) σε δύο μέρες, αλλά με ανέβασμα στο Γιδοβούνι από το κλασικό νότιο λούκι.
Κάπου εκεί γεννήθηκε η ιδέα για μια Super Integrale που θα περιελάμβανε ολόκληρη τη διαδρομή, ξεκινώντας από τα Σκόρδα Μουσουνίτσας μέχρι και το Γιδοβούνι.
Τρία χρόνια αργότερα (1997), οι Ζέρβας–Κούκης πραγματοποίησαν με χειμερινές συνθήκες την Κόψη του Κόρακα, συμπληρώνοντας έτσι το παζλ των επιμέρους κομματιών. Λίγο αργότερα (1998), οι Αδελφοί Βουτυρόπουλοι έκαναν την πρώτη επανάληψη Σκόρδων συν Κόψη Κόρακα συν μέρους της Δυτικής Κορυφογραμμής (μέχρι πριν το Γιδοβούνι), πετυχαίνοντας έτσι την πρώτη επανάληψη της Integrale. Έμενε πλέον η Super Integrale — αυτός ήταν ο πήχης. Την επιχείρησαν πολλοί, που τις περισσότερες φορές έφτασαν κοντά, αλλά κανείς δεν το κατόρθωσε. Μέχρι πριν λίγες ημέρες.
Τι μένει να γίνει; Ίσως κάποιες παραλλαγές: ξεκίνημα από την Κορρέ–Χατζηρβασάνη (αν ξαναρίξει ποτέ χιόνια χαμηλά), η κατάβαση από τη βόρεια ράμπα του Γιδοβουνιού (μπορείτε να διαβάσετε για αυτή στον οδηγό μας Βαρδούσια – μονοπάτια και αναβάσεις) ή — ακόμα καλύτερα — η διαδρομή Μουσουνίτσα–Αρτοτίνα, χωριό – χωριό μέσω της Super Integrale. Δηλαδή δεν άφησαν και τίποτα.
