Walter Bonatti (1930-2011)

Ο ιταλός με της φυσικές ικανότητες και την αχαλίνωτη φιλοδοξία

0
121

«Πάντοτε αναρωτιόμουν», έγραφε ο Walter Bonatti στα απομνημονεύματά του The Mountains of My Life, «αν γεννήθηκα μοναχικός ή έγινα». Ο Bonatti, που πέθανε το 2011 στα 81 του από καρκίνο, όχι μόνο έκανε αρκετές από τις αναβάσεις του μόνος, αλλά επέλεξε να τις κάνει έτσι ως δηκτική απάντηση σε αυτό που θεωρούσε ανέντιμη συμπεριφορά εκ μέρους εκείνων που τον είχαν «παραχαράξει».

Παρά τις εξαιρετικές νέες αναρριχήσεις του στην Grand Capucin και στην Petit Dru των γαλλικών Άλπεων, καθώς και την πρώτη ανάβαση στο Gasherbrum IV στο Karakoram του Πακιστάν, τα γενονότα που τραβούσαν συχνότερα την προσοχή του κοινού, ήταν ο αμφιλεγόμενος ρόλος του στην πρώτη ανάβαση στο K2 το 1954 και η τρομερή χιονοθύελλα στο Mont Blanc το 1961, η οποία σκότωσε τέσσερις από τους σχοινοσυντρόφους του. Ήταν εύθικτος, αλλά βαθιά έντιμος, κι ως το τέλος της ζωής του όλες οι σκιές σχετικά με τη φήμη του είχαν διαλυθεί, με αποτέλεσμα να θεωρείται πια ευρέως ως ένας από τους σπουδαιότερους ορειβάτες όλων των εποχών.

«Έμοιαζε σαν να έμπαινα σε άλλες διαστάσεις, σαν να βρισκόμουν σε μια μυστικιστική, ουτοπική κατάσταση, στην οποία δεν υπήρχε το ακατόρθωτο και μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε»


Ως μοναχοπαίδι, γεννημένος στο Bergamo της Λομβαρδίας, ο Bonatti πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην κοιλάδα του Po ονειρευόμενος την περιπέτεια. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε την οικογένειά του εξαθλιωμένη οικονομικά, ενώ ως έφηβος δραπέτευσε από τη Monza όπου ζούσε, περνώντας με τα πόδια το Grigna, τον ασβεστολιθικό ορεινό όγκο πάνω από το Lecco, όπου και απέκτησε το ενδιαφέρον του για την αναρρίχηση. Χάρη στις φυσικές του ικανότητες και την αχαλίνωτη φιλοδοξία του, έγινε γρήγορα ένας από τους επιφανέστερους αλπινιστές στην Ιταλία, ηγέτης της ομάδας που περιλάμβανε τους Andrea Oggioni, Emilio Villa και Mario Bianchi. Με αυτούς τους τρεις, μόλις στα 19 του χρόνια, ο Bonatti πραγματοποίησε την τέταρτη ανάβαση του Walker Spur στις Grandes Jorasses, το αριστούργημα του προπολεμικού ιταλικού αλπινισμού.

Ο Bonatti δεν ήθελε να αρκεστεί στο να ακολουθήσει τις αναβάσεις μιας προηγούμενης γενιάς. Τον Ιούλιο του 1951 πραγματοποίησε την πρώτη του σημαντική νέα ανάβαση με τον Luciano Ghigo, αναρριχητή από το Turin: ήταν η ανατολική ορθοπλαγιά του Grand Capucin, ενός γρανιτένιου ουρανοξύστη στη σκιά του Mont Blanc. Η γενέτειρά του, η Monza, ετοίμασε μια υποδοχή για το νεαρό ήρωα, αν και η γιορτή χάλασε από τον ξαφνικό θάνατο της μητέρας του.


Στη διάρκεια της 15μηνης θητείας του στο Alpini (τους αλπινιστές του Ιταλικού στρατού), όπου εκπαίδευε τους στρατιώτες, γνώρισε τον Carlo Mauri, έναν από τους σημαντικότερους σχοινοσυντρόφους και από τους καλύτερους φίλους του. Μετά την αποστράτευσή τους σκαρφάλωσαν τη βόρεια όψη της Cima Ovest di Lavaredo, στις ιταλικές Άλπεις, πρώτη φορά χειμώνα, τον Φεβρουάριο του 1953.

Ο Bonatti ήταν ήδη σταρ, και ήταν αδύνατο να μην τον συμπεριλάβει η Ιταλική Ορειβατική Ομοσπονδία στην ομάδα που συγκροτήθηκε για την αποστολή στο Κ2 (8.611 μ.), τη δεύτερη ψηλότερη κορφή του κόσμου. Στο αποκορύφωμα της αποστολής αυτής, ο Bonatti κι ένας Πακιστανός porter o Amir Mahdi, μετέφεραν ζωτικής σημασίας φιάλες οξυγόνου στην ψηλότερη κατασκήνωση, από όπου οι Lino Lacedelli και Achille Compagnoni ετοιμάζονταν να κάνουν την τελική απόπειρα για την κορφή.
Ωστόσο η σκηνή δε βρισκόταν εκεί όπου υπολόγιζαν να τη βρουν και καθώς έπεφτε το σκοτάδι, ο Bonatti συνειδητοποίησε με τρόμο ότι το ζευγάρι βρισκόταν σε κάποια απόσταση ακόμα πιο ψηλά. Του φώναξαν από πάνω να παρατήσει το οξυγόνο και να κατέβει – δεν υπήρχε χώρος γι’ αυτόν και τον Mahdi στο αντίσκηνό τους. Όμως ήταν πολύ αργά για να κατέβουν κι έτσι οι δυο άντρες έκαναν ένα μπιβουάκ σε παγερές συνθήκες στα 8.100 μ. Ο Mahdi υπέστη σοβαρά κρυοπαγήματα. «Έμοιαζε σαν να έμπαινα σε άλλες διαστάσεις, σαν να βρισκόμουν σε μια μυστικιστική, ουτοπική κατάσταση, στην οποία δεν υπήρχε το ακατόρθωτο και μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε».
Παρά την αποτυχία του στο Κ2, επιλέχτηκε στην ομάδα του Cassin, η οποία θα επιχειρούσε την όμορφη και δύσκολη ασκαρφάλωτη κορυφή Gasherbrum IV στο Καρακόραμ. Αν και λίγο πιο χαμηλή από τα 8.000 μέτρα, η διαδρομή τους, η βορειοανατολική κόψη, δεν επαναλήφθηκε ως το 1999.
Υπήρξαν κι άλλες αποστολές, στο Περού και την Παταγονία, όμως το 1961 συνέβη μια τραγωδία η οποία είχε αποτέλεσμα να αυξηθεί η αμφισβήτηση για το πρόσωπό του.

Διαβάστε ακόμα:  Βαγγέλης Βρούτσης (1963 - 2009)

Επιχειρώντας ένα γρανιτένιο πυλώνα στην πιο απομακρυσμένη ορθοπλαγιά του Mont Blanc, το περίφημο Freney pillier, μια ομάδα από επτά Ιταλούς και Γάλλους αναρριχητές, μεταξύ των οποίων και ο Bonatti, παγιδεύτηκε σε μια άγρια καταιγίδα η οποία κράτησε μέρες. Τέσσερις από αυτούς πέθαναν, όμως χάρη στις απεγνωσμένες προσπάθειές του Bonatti, κατάφερε να σώσει τη ζωή του Pierre Mazeaud, μετέπειτα Γάλλου πολιτικού. Στη Γαλλία,του απονεμήθηκε η τιμητική διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής, στην πατρίδα του όμως αντιμετώπισε αδικαιολόγητα αρνητική κριτική για τις ενέργειές του.

Σύντομα ύστερα από αυτό εξέδωσε τα πρώτα του απομνημονεύματα, το Le Mie Montagne (που εκδόθηκε στα αγγλικά ως On the Heights), το οποίο συμπεριλάμβανε μια διαφορετική άποψη πάνω στα γεγονότα του Κ2. Η Ιταλική Ορειβατική Ομοσπονδία δεν πείστηκε, ενώ ο αρχηγός της αποστολής, Ardito Desio, έγινε εχθρός του. Και ενώ το 1964, η Ιταλία γιόρταζε τη 10η επέτειο αυτής της ανάβασης, ένα άρθρο σε εφημερίδα τον κατηγόρησε ότι προσπάθησε να κλέψει το οξυγόνο των Lacedelli και Compagnoni, καθώς κι ότι εγκατέλειψε τον Mahdi. O Bonatti υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση και κέρδισε, όμως η φήμη του παρέμεινε αμαυρωμένη.

Το χειμώνα του 1965 σκαρφάλωσε μια νέα διαδρομή στη βόρεια του Matterhorn, εν μέρει για να τιμήσει την πρώτη ανάβαση του Edward Whymper το 1865. Ύστερα από μια δεξίωση στο Courmayeur για τον εορτασμό αυτής της περιπέτειας, ο Bonatti επέστρεψε στο αυτοκίνητό του, όπου βρήκε και τα τέσσερα λάστιχα σκασμένα.
Απογοητευμένος από την εχθρική διάθεση που αντιμετώπιζε, εγκατέλειψε τον αλπινισμό κι έγινε δημοσιογράφος για το περιοδικό Epoca στα πιο απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη, γράφοντας εκείνο το είδος ιστοριών που τον ενέπνεαν ως παιδί. Τα απομνημονεύματα που έγραψε αργότερα, Montagne Di Una Vita (1994, μεταφρασμένα στα αγγλικά ως The Mountains of My Life), είναι πλέον από τα κλασικά βιβλία της ορειβατικής λογοτεχνίας.

Το 2008, μετά την παραδοχή του Lacedelli ότι ο Bonatti είχε πει την αλήθεια, η Ιταλική Ορειβατική Ομοσπονδία επικύρωσε την εκδοχή του για τα γεγονότα.

επιμέλεια Γιώτα Ποταμιάνου πηγή: GUARDIAN

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Οι εκδόσεις ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ξεκίνησαν την άνοιξη του 98 με την έκδοση του πρώτου ομώνυμου τεύχους. Από τότε έχουν εκδοθεί 73 τεύχη, 8 τίτλοι βιλίων με ανάλογο περιεχόμενο και συνεχίζουμε...