Υπάρχουν βουνά που παραμένουν κρυμμένα όχι από το ύψος τους, αλλά από την ιστορία τους. Τα όρη Ζάγκρος, η μεγαλύτερη οροσειρά της Μέσης Ανατολής, έμειναν για δεκαετίες απρόσιτα λόγω πολέμων και συγκρούσεων. Εκεί, στα σύνορα Ιράν, Ιράκ και Τουρκίας, όπου η γη φέρει ακόμα τις πληγές των ναρκών και των συγκρούσεων, βρίσκεται το Μαύρο Βουνό – ένας ανεξερεύνητος γίγαντας που περίμενε υπομονετικά τους πρώτους αναρριχητές του. Αυτή είναι η ιστορία μιας πρωτοποριακής ανάβασης στην καρδιά του Κουρδιστάν, όπου κάθε βήμα απαιτούσε όχι μόνο τεχνική δεξιότητα, αλλά και απόλυτη επικέντρωση σε ένα περιβάλλον που κρύβει θανάσιμους κινδύνους κάτω από την άγρια ομορφιά του.
Τα όρη Ζάγκρος αποτελούν τη μεγαλύτερη οροσειρά του Ιράν, του Ιράκ και της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Οι πόλεμοι που κράτησαν μέχρι τα τελευταία χρόνια κράτησαν την οροσειρά μακριά από αναρριχητές. Δειλά δειλά τα τελευταία χρόνια και μετά τον αφοπλισμό των Κούρδων ανταρτών, ταξιδιώτες ξεκίνησαν να επισκέπτονται την περιοχή.
Από τους πρώτους ήμασταν και εμείς, οι Κωνσταντίνος Ανδρέου και Ανδρέας Παρπαρίνος, που αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε και να σκαρφαλώσουμε σε αυτά τα άγνωστα βουνά.
Ο Ανδρέας Παρπαρίνος στην 7η και πιο δύσκολη σχοινιά της διαδρομής.
Προσγειωθήκαμε στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της αυτόνομης περιοχής του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ, στις 26 Σεπτεμβρίου. Μετά από πολλαπλά στρατιωτικά μπλόκα που κάθε φορά έπρεπε να εξηγήσουμε πού θέλουμε να πάμε και τι θέλουμε να κάνουμε, καταφέραμε μετά από 2 μέρες ταξίδι να φτάσουμε στο απομακρυσμένο χωριό Qarangawe, όπου κάναμε και το base camp μας.
Τις επόμενες μέρες εξερευνήσαμε τα πανέμορφα βραχώδη βουνά ψάχνοντας για φυσικές αναρριχητικές γραμμές στις τεράστιες πλαγιές τους. Μας πήρε 3 μέρες ψάξιμο να βρούμε μια ωραία φυσική γραμμή, αφού δεν είχαμε χάρτη – λόγω των πολλών πολέμων και της θέσης των βουνών πάνω στα σύνορα δεν υπάρχουν. Επίσης, μια άλλη δυσκολία που είχαμε για πρώτη φορά ήταν οι νάρκες, αφού τα βουνά έχουν ναρκοθετηθεί σε πολύ μεγάλο ποσοστό, καθιστώντας τα μια από τις πιο βαριά ναρκοθετημένες περιοχές στον κόσμο!
Η γραμμή που ακολουθήσαμε.Στις 01 Οκτωβρίου ξεκινήσαμε την πρόσβασή μας στις 3.00 το πρωί και κατά τις 7.00 ήμασταν κάτω από τη βόρεια ορθοπλαγιά. Πήρα εγώ τις πρώτες σχοινιές και μου πήρε αρκετή ώρα να αποφύγω τα σαθρά και να βρω καλής ποιότητας βράχο, και αυτό συνέχισε για τις επόμενες 4 σχοινιές. Μετά μπήκε μπροστά ο Ανδρέας και η ποιότητα του βράχου ήταν κάπως καλύτερη, με ωραίο σκαρφάλωμα σε σχισμές/πλάκες. Ανταλλάσσοντας σχοινιές και προσπαθώντας να αποφύγουμε όσο μπορούσαμε τον κακής ποιότητας βράχο, μετά από 10 σχοινιές/490μ σκαρφάλωμα με δυσκολίες μέχρι 6α, καταφέραμε να φτάσουμε στην κορυφή κατά τις 6.00 το απόγευμα, όπως ο ήλιος έπεφτε. Όπως είχαμε αποφασίσει από πριν, τρέξαμε στη νότια πλευρά του βουνού, κάναμε καταρρίχηση για περίπου 350μ και μετά χρειάστηκαν 3 ράπελ για να πατήσουμε τα πόδια μας στη νότια πλευρά του βουνού στις 22.00 και να πάρουμε το μακρύ δρόμο της επιστροφής.
Το βουνό που ανεβήκαμε οι ντόπιοι το ονομάζουν Μαύρο Βουνό και έχει υψόμετρο 2.860μ. Ήμασταν οι πρώτοι αναρριχητές που εξερευνήσαμε αυτά τα πανέμορφα βουνά και εύχομαι να επικρατήσει ειρήνη στην περιοχή ώστε να ακολουθήσουν και άλλοι.
