Αυτή ήταν και η μόνη γραμμή που μετέφερε επισκέπτες από την Αθήνα στο Δρυμό, γι’ αυτό και η κατάργησή της δεν αφορά βέβαια την καλύτερη εξυπηρέτηση τους. Άλλωστε, είχαν ήδη σταματήσει τα καθημερινά δρομολόγια που έφθαναν πάνω στην Πάρνηθα και είχαν απομείνει ελάχιστα -το πρωί και το μεσημέρι των Σαββατοκύριακων- τα οποία σίγουρα συγκέντρωναν ικανό αριθμό επιβατών, ιδίως τους χειμερινούς μήνες, και ούτως ή άλλως ήταν απαραίτητα γιατί δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα για να ανέβει κανείς με τη δημόσια συγκοινωνία στο βουνό.

Ακόμη κι αυτή η λεωφορειακή γραμμή πάντως είχε φτιαχτεί για την εξυπηρέτηση του Καζίνου, γι’ αυτό άλλωστε και τερμάτιζε μπροστά στην είσοδό του. Ωστόσο, έχοντας και ενδιάμεσες στάσεις, όπως στα Μέλια, το Μετόχι, το Ξενία και την Αγ. Τριάδα,  αποτέλεσε το κύριο μέσο πρόσβασης των φυσιολατρών επισκεπτών του Δρυμού, και χιλιάδες είναι αυτοί που γνώρισαν το βουνό, το διέσχισαν και το αγάπησαν χάρη στη γραμμή του 714.

Μετά την απαράδεκτη απόφαση του ΟΑΣΑ να καταργήσει τη γραμμή 714, το τελευταίο δρομολόγιο του λεωφορείου έγινε το Σάββατο 23 Ιούλη 2011, και έκτοτε έπαψε να υπάρχει κάθε δυνατότητα πρόσβασης στους πεζοπόρους και τους φίλους της Πάρνηθας που δεν έχουν ΙΧ ή δεν θέλουν να το χρησιμοποιήσουν για να ανέβουν στο βουνό.

Η κατάργηση της γραμμής συνιστά πραγματικό αποκλεισμό της Πάρνηθας από τους φίλους της και απαγόρευση πρόσβασης για όλους τους πληβείους της πόλης, μιας και η δυνατότητα επίσκεψής της γίνεται προνόμιο για τους έχοντες και κατέχοντες.

Επιπλέον, μετά την κατάργηση της γραμμής 714, η συγκοινωνία με την Πάρνηθα παραδίδεται πλήρως στα επιχειρηματικά συμφέροντα που λυμαίνονται το Δρυμό, και ειδικότερα στο Καζίνο που έχει αναπτύξει δικό του δίκτυο με ιδιόκτητα πούλμαν και δωρεάν δρομολόγια για το βουνό από την Αθήνα και τον Πειραιά.
Και γα να είμαστε ακριβείς, για όποιον επιθυμεί να συνεχίσει να επισκέπτεται την Πάρνηθα μετά την κατάργηση του 714 και δεν έχει ή δεν θέλει να χρησιμοποιήσει ΙΧ, δεν υπάρχουν επιλογές. Θα πρέπει είτε να περπατήσει για χιλιόμετρα στη λεωφόρο Πάρνηθος από το Μεσονύχι μέχρι το Μετόχι κι από εκεί να ανέβει στο βουνό με το τελεφερίκ, περνώντας υποχρεωτικά μέσα από τις εγκαταστάσεις του Καζίνου, είτε να περιμένει σε κάποια στάση τα πούλμαν για τους πελάτες του Καζίνου και να ανέβει παριστάνοντας τον τζογαδόρο με αρβύλες και σακίδιο.
Είναι επιτακτικό λοιπόν να αρθεί ο αποκλεισμός της Πάρνηθας για τους φυσιολάτρες επισκέπτες της, να επαναλειτουργήσει άμεσα η γραμμή 714 -με τέρμα όχι πλέον στο Καζίνο αλλά στην Αγ. Τριάδα- και να μην παραδοθεί το βουνό ως τσιφλίκι στη βιομηχανία του τζόγου.

Διαβάστε ακόμα:  Ξεκινά το πρόγραμμα «Σχολείο και Βουνό», πιλοτικά από την επόμενη σχολική χρονιά

Το συντομότερο, να μη γεράσουμε περιμένοντας στη στάση…
Να κρατήσουμε το δρόμο για το βουνό ανοιχτό σε όλους
Να μη γίνει ο Δρυμός της Πάρνηθας τσιφλίκι του Καζίνου
Να επαναλειτουργήσει άμεσα η Γραμμή 714
Πηγή: Πρωτοβουλία Αγώνα για Γη κι Ελευθερία

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.