Είχατε κάποτε ξαποστάσει και ξεδιψάσει στη Σκίπιζα, το Μεσιανό Νερό, τη Πλατάνα, τη Κορομηλιά; Αν επιχειρήσετε σήμερα μια βόλτα από εκεί θα μείνετε έκπληκτοι: τσιμέντα, κακόγουστες επεμβάσεις χωρίς κανένα σκοπό, μπάζα, παρατημένα υλικά… Ακόμα και το μονοπάτι για τη Σκίπιζα είναι κατεστραμμένο, αφού ο εργολάβος για να επιτελέσει το έργο του διαμόρφωσε δρόμο για μικρό εκσκαφέα!!! Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές φωτό μπορείτε να δείτε στο athens.indymedia.org/, ενώ εκτεταμένο ρεπορτάζ μπορείτε να διαβάσετε στο indy.gr. Φυσικά η άλλη μεγάλη πληγή στο άκαυτο κομμάτι του βουνού –οι endurάδες, συνεχίζουν να οργώνουν και να καταστρέφουν τα μονοπάτια που έχουν απομείνει, χωρίς κανένας να τους ενοχλεί. Παράδειγμα δίνει η φωτό από τη λάκα Τσαούσι που έχει μετατραπεί σε πίστα και που χρειάζεται περίπου μισή ώρα περπάτημα από το κοντινότερο δρόμο.
Προς το παρόν δεν υπάρχει καμιά οργανωμένη αντίδραση από ορειβατικούς ή άλλους συλλόγους ή τουλάχιστον δεν την έχουμε μάθει εμείς. Να θυμίσουμε ότι ο μόνος χώρος που είχε αντιδράσει έμπρακτα ήταν αυτός των αναρχικών, με διαδήλωση αμέσως μετά τη φωτιά, στα καμένα δίπλα στο καζίνο, διαδήλωση η οποία διαλύθηκε από τα ΜΑΤ και κατοίκους των …Θρακομακεδόνων!!!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.