Η επανάληψη έγινε με ένα bivouac στo «death bivouac», ενώ τη δεύτερη μέρα οι δύο σκοινοσυντροφιές βγήκαν τελικά αργά το βράδυ στην κόψη της κορυφής, αφού δούλεψαν σαν τετράδα στο σκοτάδι, και μετά από μία σύντομη στάση (βασικά περιμένοντας να φωτίσει) έφτασαν στην κορυφή το ξημέρωμα.

Παρά το ότι είχε χιονίσει την προπαραμονή της ανάβασης, οι συνθήκες ήταν γενικά καλές και η ορθοπλαγιά αρκετά ασφαλής. Δείγμα για αυτό είναι ότι πέντε ακόμα σκοινοσυντροφιές (ορισμένες με επαγγελματίες οδηγούς) μπήκαν την ίδια μέρα στην διαδρομή και άνοιξαν βήματα στις χιονισμένες πλαγιές.
Η τετράδα στάθηκε τυχερή στο ότι πρόλαβε να ολοκληρώσει την ανάβαση μιας και, παρά τις μετεωρολογικές προβλέψεις, στην κατάβαση τους έπιασε χαλάζι και βροχή. Είδαν έτσι, ευτυχώς από απόσταση, μια άγρια εικόνα του μυθικού βουνού.
eiger2

Πάνω φωτο: Ο Παύλος στο ρελέ της Τραβέρσας των Θεών.
Στα δεξιά του, μετά την γωνία είναι η φωλιά της
White Spider… τρεχάτε ποδαράκια μου.

Στοιχεία – φωτο: Πάνος Αθανασιάδης

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.