Αυτή τη φορά σχεδιάζουν να φτάσουν με ελικόπτερο. Όσον αφορά τα έξοδα της πτήσης του ελικοπτέρου, αυτά θα καλυφθούν από το νέο βασικό σπόνσορα της αποστολής που θα είναι η γνωστή εταιρία Samsung η οποία και προσβλέπει στο γύρισμα ενός διαφημιστικού από την αποστολή. 

Ο Nick Bullock, φανερά αγχωμένος, έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο στο blog της αποστολής του Annapurna III (http://annapurna3expedition.blogspot.com/2010/05/thoughts-2-by-nick-bullock-and-link-for.html) στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: «Όσο περισσότερο σκέφτομαι το να πάρω ένα ελικόπτερο προς τη κατασκήνωση βάσης, τόσο περισσότερο αποφασίζω ότι είναι η σωστή απόφαση. Το πιο προφανές επιχείρημα που έχω για τη λύση που μας δίνει η πτήση είναι ότι θα αποφύγουμε το θάνατο κάποιου ντόπιου. Και δεν είχα καμία αμφιβολία ότι κάτι τέτοιο δυσάρεστο θα μπορούσε να συμβεί εάν ο Matt και εγώ δεν αποφασίζαμε το σταμάτημα της πρώτης προσπάθειας».    

Η χρήση ενός ελικοπτέρου που θα επιτρέπει τελικά τη πρόσβαση στη κορυφή έχει προφανή οφέλη, αλλά και επίσης μερικά σημαντικά μειονεκτήματα, ένα από τα οποία είναι η αδυναμία διαφυγής των ορειβατών (από το σημείο που θα τους αφήσει το ελικόπτερο) με τις δικές τους δυνάμεις. Εάν χρειαστεί για οποιοδήποτε λόγο οι ορειβάτες να αναχωρήσουν από τη κατασκήνωση βάσης θα είναι αναγκασμένοι να περιμένουν ο καιρός να γίνει κατάλληλος προκειμένου το ελικόπτερο να μπορέσει να προσεγγίσει τη κατασκήνωση.

Ο Nick BullockΩστόσο ο Bullock, ο οποίος είναι ένας από τους κορυφαίους ορειβάτες της Αγγλίας, εκφράζει έναν προβληματισμό τόσο για τη χρήση του ελικοπτέρου όσο και για τη χορηγία που θα καλύψει τα έξοδα. Με τις χορηγίες όμως, έρχεται και η εν γένει ανάγκη της δημοσιότητας. Αυτή λοιπόν η συγκεκριμένη πρώτη προσπάθεια κατέληξε στο «πουθενά» όπως και η πολύ προβεβλημένη αποστολή στο Tahu Ratum. Πάντως η κάλυψη και η προβολή μιας αποστολής από τα media πριν αυτή πραγματοποιηθεί, είναι αρκετά χρήσιμη για τους ορειβάτες, ειδικά για αυτούς που θέλουν να στρέψουν  τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους και έτσι με αυτό το τρόπο να προσελκύσουν υποστήριξη για τις αποστολές τους (σπόνσορες κ.λ.π.). Όμως κάτι τέτοιο απ’ ότι φαίνεται, δεν «κολλάει» και τόσο με το σκεπτικό του Bullock, ο οποίος αναφέρει τα εξής στο blog:

«Στη πραγματικότητα απεχθάνομαι να κάνω blogging πριν και κατά τη διάρκεια μιας αποστολής… είναι κάτι σαν reality show και η ορειβασία δεν είναι ριάλιτι…Προσωπικά κάτι τέτοιο με πιέζει αφόρητα και θα προτιμούσα απλώς να πάω με ησυχία και ηρεμία και να συνεχίσω με την αποστολή μου. Και μετά όταν θα επιστρέψω να δηλώσω αν ήταν επιτυχής ή όχι, ενώ σε περίπτωση που υπάρξει αποτυχία, με διακριτικότητα να συνεχίσω τις επόμενες δραστηριότητές μου. Νιώθω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που δεν εκτιμά ότι κάτι τέτοιο σαν αυτή την αποστολή είναι 99% καταδικασμένο να αποτύχει.

Άλλωστε μια αποστολή σαν αυτή εξαρτάται από τόσους πολλούς παράγοντες όπως η φυσική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, οι καιρικές συνθήκες που θα προκύψουν, η ανάβαση και η κατάβαση, το να έχουμε αρκετά χρήματα, η μορφή της ανάβασης να είναι σε ένα επίπεδο που να μας επιτρέπει να κινηθούμε αρκετά γρήγορα σε σχέση με το μέγεθος που έχουν τα σακίδιά που θα κουβαλάμε κ.λ.π.  κ.λ.π. Ας πούμε λοιπόν καλύτερα ότι δεν έχουμε καμία ελπίδα και εάν ένα θαύμα συμβεί και οι πλανήτες ευθυγραμμιστούν και εάν ο Helliker μπορεί να αντέξει 10 μέρες χωρίς να κοιτάζεται στον καθρέφτη τότε μονάχα θα νιώσουμε κατ’ εξαίρεση προνομιούχοι και τυχεροί.»        

Διαβάστε ακόμα:  Στα 7800 σταμάτησε ο Συκάρης στο Makalu. Επέστρεψε στο B.C.

Πάντως σε αντίθεση με τις επιφυλάξεις του, ο Bullock προσμένει ακόμα για το ποια θα είναι η ανάβαση της ζωής του. Η κορυφογραμμή που πρόκειται να επιχειρήσουν είχε προταθεί από το Alpinist Magazine ως μια από τις σημαντικότερες ασκαρφάλωτες (ακόμα) στο κόσμο. Εάν δείτε και τη φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό… μπορείτε να καταλάβετε και το γιατί.

Πηγή: ukclimbing.com

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.