Η τύχη του Humar, που θεωρούνταν ένας από τους δυνατότερους αλπινιστές, δεν στάθηκε αυτή τη φορά στο πλευρό του, μιας που έφυγε τόσο νωρίς μόλις στα 40 του χρόνια. Πίσω του αφήνει τη γυναίκα του και δύο παιδιά. Ο Humar πάρα πολλές φορές συνήθιζε να ανεβαίνει σε μεγάλα υψόμετρα εντελώς μόνος του. Στις 9 Νοεμβρίου ο Humar εκπέμπει SOS καθώς τραυματίζεται και καθηλώνεται στα 6000μ. περίπου. Όμως οι ελλιπείς πληροφορίες για την ακριβή τοποθεσία που βρισκόταν, έκαναν το έργο της διάσωσης ακόμη πιο δύσκολο. Φυσικά οι αντικειμενικές δυσκολίες σε τέτοιο υψόμετρο είναι πολλές: ένα ελικόπτερο διάσωσης για να πετάξει θα πρέπει οι καιρικές συνθήκες να το επιτρέπουν και επίσης οι διασώστες πρέπει να έχουν την ανάλογη εμπειρία αλλά και τύχη για να διαχειριστούν μια τόσο δύσκολη κατάσταση. Ένας άλλος παράγοντας που συντέλεσε στο μοιραίο ήταν ότι οι λήπτες του SOS δεν είχαν ακριβείς πληροφορίες για τις συντεταγμένες του Humar και για το ότι ο άτυχος ορειβάτης κατάφερε να επικοινωνήσει μόνο μια και μοναδική φορά. Από τη πρώτη στιγμή κινητοποιείται και το trekking πρακτορείο Sherpa με το οποίο συνεργαζόταν ο Humar, χωρίς όμως να έχουν αποτέλεσμα οι έρευνές του. Η ελπίδα όμως δεν έχει σβήσει ακόμη. Δύο ιταλοί έμπειροι αναβάτες (Oskar Piazza & Angelo Giovanetti) που ανεβαίνουν σε κοντινή κορυφή ειδοποιούνται. Ο Piazza μάλιστα είναι μέλος της Ιταλικής ομάδας διάσωσης. Οι ιταλοί μαζί με άλλους δυο ορειβάτες καταφέρνουν τελικά να πετάξουν στις 13 του μηνός και να ψάξουν με ελικόπτερο τη γύρω περιοχή, αφού κόπασε η κακοκαιρία. Παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειές και λόγω των αντικειμενικών δυσκολιών που προαναφέραμε, το μόνο που βρήκαν στο τέλος, ήταν το άψυχο σώμα του Humar. Το 1999 ο Tomaz Humar εξέπληξε τον κόσμο με τη σόλο ανάβαση στη θρυλική νότια κόψη του Dhaulagiri (8167μ).

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.