. Οι Ueli Steck και Simon Anthamatten έλαβαν το ένα από τα τρία Piolets για την πρώτη ανάβασή τους στη Βορινή πλευρά του Tengkampoche (6500μ), στην κοιλάδα του Khumbu, Νεπάλ. Ο Ueli Steck ήταν υποψήφιος και για προηγούμενο Piolet d’ or: το 2005, για την πρώτη ανάβαση στη Βορινή πλευρά του Cholatse (6640μ) και για την πρώτη ανάβαση της Ανατολικής πλευράς του Tawoche (6505μ) και της Βορειοδυτικής πλευράς του Ama Dablam (παρ’ όλο που διέκοψε την προσπάθειά του στα 5900μ, λόγω των εξαιρετικά δυσμενών καιρικών συνθηκών).

Οι δυο ορειβάτες δίνουν ένα στίγμα του τρόπου που επιχειρούν τις αναβάσεις τους: « Είναι μεγάλη τιμή για μας να παίρνουμε αυτό το βραβείο. Το «Piolet d’ or» απονέμεται από ανθρώπους που ενδιαφέρονται για την ορειβασία και γνωρίζουν τι σημαίνει αλπινισμός. Αυτό το βραβείο πρέπει και οφείλει να είναι πρωτοποριακό. Επομένως είναι μια μεγάλη επιβεβαίωση του γεγονότος ότι είμαστε στο σωστό δρόμο. Ο αλπινισμός είναι κάτι το ασύγκριτο. Καταρχήν είναι ένα θέμα προσωπικής εμπειρίας και προσωπικής πρόκλησης. Και αυτό γιατί είναι σημαντικό να είσαι σε θέση να ακολουθείς πιστά κανόνες. Με τη σύγχρονη τεχνική όλα είναι επιτεύξιμα. Κάθε βουνό μπορεί να αναρριχηθεί. Αλλά το βουνό δεν είναι πλέον ο καθοριστικός παράγοντας, η αποφασιστική σύνδεση μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας. Προσωπικά, θεωρούμε ότι ο αλπινιστής είναι ο πλέον καθοριστικός παράγοντας μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας και όχι τα τεχνικά μέσα. Όλα αυτά τα οφείλουμε στους χορηγούς μας, οι οποίοι μας έχουν υποστηρίξει κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών και μας δίνουν την ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε τέτοιους ιδεαλιστικούς στόχους. Αυτή η αποστολή ήταν μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες που θα μπορούσαμε να βιώσουμε. Αν και αυτό το βραβείο ήταν για το 2009 είμαστε υπερήφανοι για όλες τις αναβάσεις μας. Και φυσικά τίποτα δεν σταματάει εδώ. Συνεχίζουμε με νέους στόχους, πετυχαίνοντας το ακατόρθωτο, αγγίζοντας το αδύνατο».

Διαβάστε ακόμα:  Ξεκίνησε η προσπάθεια Συκάρη – Μαρίνου για το Manaslu (8163μ.)

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1964. Μικρός χάζευα την Πάρνηθα από το πατρικό μου με τις ώρες. Ήταν για μένα ένας άγνωστος μαγικός κόσμος που άφηνε ελεύθερη τη φαντασία μου. Πεζοπορώ, ορειβατώ, σκαρφαλώνω και φωτογραφίζω στα βουνά από το 1984 και άρχισα να αρθρογραφώ σε ανάλογα περιοδικά από το 1990. Η αγάπη μου για το βουνό με ώθησε το 1998 να εκδώσω το περιοδικό ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (1998 – 2015), ενώ από το 2006 έως το 2010 πρόσθεσα και το περιοδικό ΠΟΔΗΛΑΤΗΣ. Έχω γράψει και εκδώσει, πεζοπορικούς οδηγούς για την Πάρνηθα, τον Όλυμπο, τον Παρνασσό και τα Βαρδούσια.