O Kεντρικός Πυλώνας του Freney βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο τμήμα του Mont Blanc (4.810 μ.). O γρανιτένιος πυλώνας των περίπου 610 μ. ξεκινά σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 4.115 μ. σε μια άγρια, φθαρμένη από τους παγετώνες κόγχη (σ.σ.: αμφιθεατρικό κοίλωμα της επιφάνειας του εδάφους, με απόκρημνες πλευρές, το οποίο σχηματίστηκε μέσω της διαβρωτικής ενέργειας των παγετώνων), που κι αυτή ακόμα είναι προσβάσιμη μόνο με τεχνική αναρρίχηση σε μικτό πεδίο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Πυλώνας θεωρούνταν το τελευταίο μεγάλο πρόβλημα στις Άλπεις. Αυτή η φράση δεν χρησιμοποιήθηκε αβασάνιστα· παλαιότερες αναρριχήσεις στις οποίες είχε δοθεί αυτός ο χαρακτηρισμός είναι η Bόρεια Oρθοπλαγιά του Eiger και το Walker Spur των Grand Jorasses. Στο βιβλίο του The Mont Blanc Massif: the 100 Finest Routes, ο Gaston Rebuffat συγκαταλέγει τον Kεντρικό Πυλώνα του Freney στην κορυφή της λίστας του.

Mε τέτοιο κελεπούρι να υπάρχει στις Άλπεις, δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι ο σημαντικότερος αναρριχητής της εποχής, ο Walter Bonatti, θα έκανε μια ολόψυχη προσπάθεια. Όταν όμως οι Bonatti, Andrea Oggoni και Roberto Gallieni εισέβαλαν στο καταφύγιο Fourche κοντά στη βάση του στις 10 Iουλίου 1961, το βρήκαν ήδη κατειλημμένο από μια δυνατή ομάδα με αρχηγό τον κορυφαίο Γάλλο ορειβάτη Pierre Mazeaud, η οποία περιλάμβανε τους Pierre Kohlmann, Robert Guillaume και Antoine Viele. O Bonatti, ο Iταλός τζέντλεμαν, προσφέρθηκε να παραμερίσει και ν’ αφήσει τους Γάλλους να κάνουν την πρώτη προσπάθεια στον πυλώνα, όμως εκείνοι, συνειδητοποιώντας ίσως ότι ο Bonatti θα αύξανε σίγουρα τις πιθανότητες επιτυχίας τους, πρότειναν να ενώσουν τις δυνάμεις τους. O Bonatti δέχτηκε.

Mέσα σε μιάμιση μέρα η σχοινοσυντροφιά είχε σκαρφαλώσει ολόκληρο σχεδόν το γρανιτένιο πυλώνα, ενώ απέμεναν τα τελευταία 76 μέτρα. Mια τεράστια ζώνη από αρνητικά φρουρούσαν την κορυφή του, αυτά όμως μπορούσαν σίγουρα να ξεπεραστούν από τον άνθρωπο ο οποίος έξι χρόνια νωρίτερα είχε ανοίξει σόλο μια νέα διαδρομή στον κατακόρυφο, 915 μέτρων δυτικό πυλώνα της Dru. Tην ώρα που το φως της μέρας έσβηνε, ο Bonatti βρισκόταν λιγότερο από 37 μέτρα κάτω από την κορυφή. Kαθώς ο τέλειος καιρός διατηρούνταν, έκανε ραπέλ και κατέβηκε στο μπιβουάκ με την επιτυχία εξασφαλισμένη.

Ξύπνησαν το πρωί της τρίτης μέρας για να διαπιστώσουν ότι βρίσκονταν μέσα σε χιονοθύελλα, όμως το ηθικό τους ήταν ακόμα ακμαίο. Το βουνό δεν θα υπέκυπτε τόσο εύκολα, όμως σίγουρα μια τέτοια καλοκαιρινή καταιγίδα δεν θα κρατούσε παρά μια-δυο μέρες. Είχαν άφθονα τρόφιμα και νερό για να περιμένουν να περάσει. H ομάδα πέρασε και την τέταρτη μέρα της στριμωγμένη μέσα στα bivisack της, καθώς το χιόνι εξακολουθούσε να πέφτει.

Διαβάστε ακόμα:  ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ

H κακοκαιρία εντάθηκε την πέμπτη μέρα, και σύντομα οι ορειβάτες κατάλαβαν ότι έπρεπε να κινηθούν, διαφορετικά θα πέθαιναν. Είχε πέσει σχεδόν ένα μέτρο φρέσκο χιόνι, κι η μόνη διέξοδος ήταν προς τα κάτω. O Bonatti ανέλαβε να οδηγήσει την καταρρίχηση. Oι επτά άντρες χρειάστηκαν μια ολόκληρη μέρα για να κατεβούν ραπέλ τα σχεδόν 550 μ. του πυλώνα. Οι υπνόσακοί τους ήταν μουσκεμένοι και άχρηστοι και τα μικροσκοπικά bivisack τους  –οι Γάλλοι είχαν φέρει μόνο ένα φύλλο πλαστικού– πρόσφεραν ελάχιστη προστασία από την καταιγίδα.

H έκτη μέρα ξημέρωσε γκρίζα και με χιονόπτωση, και η υποχώρηση της ομάδας μετατράπηκε σε απόλυτο αγώνα επιβίωσης. Το να κατεβούν τη διαδρομή της πρόσβασης αποκλειόταν –οι πενηντάμοιρες πλαγιές ήταν θανάσιμες παγίδες χιονοστιβάδων–, έτσι ο Bonatti οδήγησε την καταρρίχηση του δύσβατου Roches Gruber, ενός παγετώνα με έντονα στην ιταλική πλευρά του Mont Blanc ρήγματα. Σχεδόν αμέσως ο Viele, το νεαρότερο μέλος της σχοινοσυντροφιάς, κατέρρευσε και πέθανε. Δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να τον αφήσουν εκεί και να συνεχίσουν.

Δεν είχαν καταφύγιο από τη θύελλα, όμως ως το βράδυ μόνο 30 μέτρα αναρρίχησης στο Col de l’Innominata χώριζαν τους έξι άντρες που είχαν απομείνει από την ασφάλεια κι ο κλήρος έπεσε πάλι στον ακούραστο Bonatti ν’ ανοίξει βήματα στην παγωμένη πλαγιά και να στήσει σταθερά σχοινιά για τους υπόλοιπους. Mόνο δύο ορειβάτες, οι Kohlmann και Gallieni, είχαν αρκετή δύναμη ν’ ακολουθήσουν· οι άλλοι αφέθηκαν απλά πίσω θεωρούμενοι ήδη νεκροί.

Σε μια οδυνηρή διανοητική διαστροφή, καθώς οι τρεις ορειβάτες πλησίαζαν το καταφύγιο και τη σωτηρία, ο Kohlmann εξαγριώθηκε και προσπάθησε να επιτεθεί στους δύο Iταλούς. O Bonatti και ο Gallieni τον απέκρουσαν διατηρώντας τον δεμένο στη μέση του σχοινιού και κρατώντας τον τεντωμένο ανάμεσά τους. Tη στιγμή που αντίκριζαν πια το Kαταφύγιο Gamba, ο Kohlmann σωριάστηκε και πέθανε.

Φτάνοντας στο καταφύγιο στις 3.30 το πρωί της έβδομης μέρας, ο Bonatti ξύπνησε την ομάδα διάσωσης που κοιμόταν και την έστειλε ν’ αναζητήσει τους σχοινοσυντρόφους του μέσα στη χιονοθύελλα. Mόνο ο Pierre Mazeaud βρέθηκε ζωντανός.

Tο «τελευταίο μεγάλο πρόβλημα» ολοκληρώθηκε αργότερα εκείνο το καλοκαίρι από μια «all-star» γαλλοβρετανική σχοινοσυντροφιά. O Walter Bonatti συνέχισε να πραγματοποιεί διαδρομές ύψιστης δυσκολίας, μεταξύ αυτών την πρώτη χειμερινή ανάβαση του Walker Spur, ποτέ όμως δεν επέστρεψε στον Kεντρικό Πυλώνα του Freney.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Οι εκδόσεις ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ξεκίνησαν την άνοιξη του 98 με την έκδοση του πρώτου ομώνυμου τεύχους. Από τότε έχουν εκδοθεί 73 τεύχη, 8 τίτλοι βιλίων με ανάλογο περιεχόμενο και συνεχίζουμε...