Η Ορειβασία στην Εποχή της Εικόνας – Από την Πράξη στο Θέαμα.

Βλέπουμε έναν ορειβάτη μέλος εμπορικής αποστολής να ανεβαίνει ζουμάροντας στα σταθερά σχοινιά προς την κορφή των 8000 μέτρων. Τον συνοδεύουν δύο Sherpas. Φοράνε όλοι οξυγόνο. Ο ορειβάτης-πελάτης δεν παίρνει καμία πρωτοβουλία για τίποτα, απλά ανεβαίνει στο σχοινί που βρίσκει έτοιμο. Τελικά φτάνει στην κορφή. Βγάζουν φωτό, κάποιο video και παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής. Πόσο αλήθεια θα σας ενδιέφερε μια τέτοια ανάβαση; Προφανώς καθόλου ή ελάχιστα και θα είχατε δίκιο, γιατί είναι μια από τις εκατοντάδες αναβάσεις που γίνονται κάθε χρόνο από πελάτες-ορειβάτες σε βουνά 8000 μέτρων, που οργανώνονται από σχετικά γραφεία και κοστίζουν αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Πιθανόν ο άνθρωπος αυτός να μην ήξερε καν να δένει τα crampon του ή το μπωντριέ του μερικές εβδομάδες νωρίτερα, οπότε μάλλον δεν θα τον είχατε συναντήσει ούτε σε κανένα βουνό ή ορθοπλαγιά.

Αλλά για κάποιο λόγο η ανάβαση αυτή δημοσιεύεται σε ορειβατική σελίδα (γιατί, ας πούμε, η ανάβαση πετυχαίνει μια πρωτιά). Και όταν ορειβάτης επισημαίνει τα παραπάνω, δηλαδή ότι τεχνικά είναι ασήμαντη, καθυβρίζεται: «κοπρίτη», «άσχετε», «ποιος σε ξέρει εσένα» και διάφορα άλλα ωραία.

Το περιστατικό δεν είναι κάποιο σενάριο, αλλά πέρα ως πέρα αληθινό και ο “παθών” ήταν ο Πάνος Αθανασιάδης — και έχει σημασία το όνομά του γιατί ο Πάνος είναι ορειβάτης με σπουδαίες αναβάσεις, solo αναρριχήσεις στην Ελλάδα αλλά και στις Άλπεις, ενώ τον Ιούλιο του 2014 μαζί με τον Αραβίδη πέτυχαν το σημαντικότερο επίτευγμα της ελληνικής ορειβασίας σε ψηλό βουνό, δηλαδή την ανάβαση στο K2 χωρίς οξυγόνο (ο Πάνος σταμάτησε στα 8460 μ.) και αυτό αυτόνομα, χωρίς υποστήριξη Sherpas και logistics. Με λίγα λόγια, ένας άνθρωπος που έχει κάνει ό,τι έχει κάνει βάζοντας ψηλά τον πήχη. Πώς φτάσαμε στο σημείο να λοιδορείται και να απαξιώνεται ένας ορειβάτης που απλά επισημαίνει τα αυτονόητα; Πού βαδίζουμε, ω αδελφοί ορειβάτες;

Τελικά, τι είναι Ορειβασία;

Δεν πρόκειται να δώσουμε εδώ έναν ορισμό της ορειβασίας. Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Μας ενδιαφέρει και θα ασχοληθούμε με το πλαίσιο που ορίζει την ποιότητα της ορειβατικής πράξης. Στην ορειβασία (όπως και στην αναρρίχηση), το πώς ανεβαίνεις έχει μεγαλύτερη αξία από το αν ανεβαίνεις ακόμα και από το τι ανεβαίνεις. Φανταστείτε να πάτε από το σημείο Α στο σημείο Β περπατώντας, με ένα ποδήλατο ή με το αυτοκίνητο: η εμπειρία είναι τελείως διαφορετική και άλλης ποιότητας για κάθε μία από τις προσεγγίσεις. Με λίγα λόγια, το πώς ανεβαίνεις — ή σε απλά αγγλικά, «το στυλ» — είναι όλη η ουσία της ορειβασίας.

Το στυλ οι κανόνες και ποιος τους ορίζει

Το στυλ είναι αυτό που οριοθετεί την ορειβασία και της δίνει νόημα. Δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο ούτε λεπτομέρεια για τους «ειδικούς». Το στυλ είναι ο άξονας που αξιολογεί και καθορίζει τι θεωρείται πραγματική ορειβατική πράξη. Χωρίς στυλ, δηλαδή χωρίς κανόνες, η ορειβασία χάνει την ταυτότητά της και μετατρέπεται σε απλή μετακίνηση από το σημείο Α στο σημείο Β.

Ας το κάνουμε ακόμη πιο απλό. Φανταστείτε ότι είστε αθλητής του άλματος εις μήκος. Εκτελείτε ένα άλμα 9 μέτρων, παγκόσμια επίδοση, αλλά πατάτε έστω και λίγα εκατοστά μπροστά από τον βατήρα. Το άλμα ακυρώνεται. Δεν έχει σημασία πόσο μακριά πήγατε, αλλά αν τηρήσατε τον κανόνα. Το στυλ, δηλαδή ο τρόπος, προηγείται του αποτελέσματος.

Τους κανόνες ορίζει η ορειβατική κοινότητα. Η ορειβατική κοινότητα δεν είναι κάτι μεταφυσικό, δεν είναι ένας σύλλογος ούτε μια χαλαρή ομάδα ανθρώπων που ανεβαίνουν βουνά. Είναι ένα σύνολο ανθρώπων που μοιράζονται κοινή εκπαίδευση, κοινή κουλτούρα και αποδοχή των ίδιων αξιών. Ανήκει κανείς στην κοινότητα όχι επειδή γράφτηκε σε έναν σύλλογο ή ανέβηκε σε ένα βουνό, αλλά επειδή συμμετέχει σε μια παράδοση: μαθαίνει από τους παλιότερους, σέβεται τους άγραφους κανόνες, αναγνωρίζει το στυλ ως μέτρο αξίας, κατανοεί τη σημασία της αυτονομίας και της κρίσης, και λειτουργεί με σεβασμό προς το βουνό και τους ανθρώπους του. Οι κοινές εμπειρίες, η κοινή γλώσσα, η κοινή αντίληψη της δυσκολίας και η κοινά αποδεκτή ηθική ορίζουν την κοινότητα — και όχι απλά, ή μόνο, μια ανάβαση σε βουνό.

Και ποιες είναι αυτές οι ικανότητες και αρχές που διέπουν την ορειβασία; Μη φανταστείτε κάτι πολύπλοκο και στριφνό — ακριβώς το αντίθετο. Είναι πολύ απλές και εύκολα κατανοητές. Μπορούμε να τις περιγράψουμε ως εξής:

Αυτονομία. Η ικανότητα να παίρνεις αποφάσεις, να διαχειρίζεσαι τον κίνδυνο και να αναλαμβάνεις την ευθύνη της πορείας σου. Η αυτονομία δεν είναι ιδεολογική θέση αλλά πρακτική ικανότητα και ηθική υποχρέωση μαζί.
Τεχνική. Η γνώση και η δεξιότητα να κινηθείς σε δύσκολο, εκτεθειμένο ή απρόβλεπτο έδαφος. Η τεχνική δεν είναι απλώς το θεμέλιο της ασφάλειας αλλά και της δημιουργικότητας: επιτρέπει στον ορειβάτη να επιλέξει γραμμές, να ανοίξει διαδρομές, να σταθεί μόνος του στο πεδίο. Ανοίγει το πεδίο της ελευθερίας.
Ομαδικότητα και αλληλεγγύη. Η ικανότητα να λειτουργείς ως μέλος μιας σχοινοσυντροφιάς, να στηρίζεις και να στηρίζεσαι όταν χρειάζεται, να αναγνωρίζεις ότι στο βουνό κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος. Η ομαδικότητα δεν αναιρεί την αυτονομία — αντίθετα, την προϋποθέτει. Η αλληλεγγύη ως συνειδητή επιλογή συνεργασίας και κοινής ευθύνης είναι η ηθική βάση της ομάδας και της σχοινοσυντροφιάς, και ένα βασικό στοιχείο που κρατά ζωντανή την παράδοση της ορειβατικής κοινότητας.
Κρίση. Η ικανότητα να σταματήσεις, να αλλάξεις σχέδιο, να γυρίσεις πίσω. Η κρίση προφυλάσσει από τη φιλοδοξία.
Σεβασμός. Προς το βουνό, προς την ιστορία, προς τους ανθρώπους που προηγήθηκαν. Ο σεβασμός δίνει μια συνέχεια αλλά και μια ηθική διάσταση στην ορειβασία: αναγνωρίζεις ότι πατάς πάνω στα βήματα των προηγούμενων και δείχνεις έναν δρόμο για τους επόμενους. Και για να γίνουμε πιο σαφείς: στην κοινότητα ανήκει και κάποιος που μπορεί να μην είναι δεινός ορειβάτης, αλλά π.χ. δούλεψε εθελοντικά για να χτιστεί ένα καταφύγιο ή εμπλέκεται στα διοικητικά ενός ορειβατικού συλλόγου. Είναι κάποιος που συμμετέχει στην κοινότητα.
Ειλικρίνεια. Η υποχρέωση να δηλώνεις τι έκανες και πώς το έκανες. Η ειλικρίνεια είναι θεμέλιο της εμπιστοσύνης μέσα στην κοινότητα και προϋπόθεση για να έχει νόημα οποιαδήποτε αξιολόγηση.
Ταπεινότητα. Η αναγνώριση ότι το βουνό δεν «κατακτιέται». Η ταπεινότητα κρατά την ορειβασία ανθρώπινη και αποτρέπει την ύβρη που γεννά η δημοσιότητα.
Στυλ. Το πώς γίνεται η ανάβαση: με ποια μέσα, με ποια υποστήριξη, με ποια φιλοσοφία. Το στυλ δεν είναι ούτε ικανότητα ούτε αρχή, αλλά το αποτέλεσμα της συνάντησης των δύο. Είναι αυτό που διαφοροποιεί δύο αναβάσεις στην ίδια κορυφή, αυτό που δίνει αξία.

Αυτά είναι διαχρονικά και καθολικά αποδεκτά από την ορειβατική κοινότητα — και βέβαια όχι μόνο την ελληνική, αλλά παγκόσμια. Είναι τα φίλτρα μέσα από τα οποία η κοινότητα ξεχωρίζει το ουσιαστικό από το επιφανειακό και που εξηγούν γιατί μια ανάβαση με εμπορική αποστολή, όσο εντυπωσιακή κι αν φαίνεται, δεν μπορεί να σταθεί δίπλα σε μια ανάβαση που έγινε με αυτονομία, τεχνική και κρίση. Είναι ο λόγος που η κοινότητα αντιδρά όταν η εικόνα αντικαθιστά την ουσία και ο λόγος που χωρίς αυτές τις αξίες, χωρίς αυτό το στυλ, δεν υπάρχει ορειβασία — υπάρχει μόνο εικόνα.

Τι είναι οι εμπορικές αποστολές

Η ορειβασία στα μεγάλα υψόμετρα υπήρξε κάποτε το πεδίο όπου δοκιμάζονταν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, της τεχνικής και της αυτονομίας και οι πρώτες αναβάσεις στα 8000 μέτρα ήταν πράξεις εξερεύνησης, δημιουργικότητας και μπόλικου ρίσκου. Σήμερα, μέσα από μια διαδικασία χρόνων που δεν είναι της παρούσης να αναλυθεί γιατί ξεφεύγει από τα στενά όρια του βουνού, οι εμπορικές αποστολές έχουν μετατρέψει αυτά τα βουνά σε τουριστικούς προορισμούς.

Με σταθερά σχοινιά, οξυγόνο, Sherpas που κουβαλούν και προνοούν για τα πάντα και logistics που εξαλείφουν μεγάλο μέρος της δυσκολίας, η ανάβαση σε μια 8άρα έχει χάσει την ορειβατική της ουσία. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και τα κλασικά trekking μέχρι τα base camps, οι έχοντες κάτι τι παραπάνω τα έχουν αντικαταστήσει με ελικόπτερο. Και κοστίζουν, κοστίζουν πολύ.

Φυσικά μια ανάβαση σε 8άρα παραμένει δύσκολη και, όσο και αν είναι τα πάντα υπολογισμένα, έχει ένα ρίσκο. Όμως κατατάσσεται πολύ χαμηλά στην εκτίμηση της κοινότητας, γιατί παρότι οι εμπορικές αναβάσεις προβάλλονται ως «μεγάλα επιτεύγματα», στην πραγματικότητα απέχουν πολύ: η διαδρομή είναι προετοιμασμένη, η ασφάλεια εξαρτάται από άλλους και η επιτυχία είναι θέμα σωστού γραφείου. Δεν προσθέτει φυσικά κάτι στην εξέλιξη του αθλήματος, ούτε απαιτεί τις δεξιότητες που ορίζουν την ορειβασία. Γι’ αυτό και τα τελευταία 20 χρόνια το ενδιαφέρον της ορειβατικής κοινότητας έφυγε σιγά-σιγά από τις 8άρες και επικεντρώθηκε σε χαμηλότερες, απάτητες και τεχνικά δύσκολες κορφές, από ολιγομελείς και απόλυτα αυτόνομες σχοινοσυντροφιές.

Το προσωπικό επίτευγμα

Από την άλλη, πρέπει να είναι κατανοητό ότι το να ανέβεις, ακόμα και με οξυγόνο με μια εμπορική αποστολή, μια κορφή 8000 μέτρων δεν είναι εύκολο αλλά ούτε και ακίνδυνο. Προϋποθέτει γερό πνευμόνι και πόδι. Ο Ueli Steck είχε δηλώσει ότι ένας ορειβάτης που θέλει να ανέβει στο Everest — εννοώντας βέβαια χωρίς οξυγόνο — πρέπει να προπονηθεί σαν ποδηλάτης του Γύρου Γαλλίας, δηλαδή να είναι ένας κορυφαίος αθλητής παγκόσμιου επιπέδου. Αλλά ένας ποδηλάτης του Γύρου δεν σημαίνει ότι μπορεί να είναι και ορειβάτης — η ορειβασία δεν εξαντλείται στη φυσική κατάσταση. Η διαφορά ανάμεσα στους δύο δεν βρίσκεται στους μύες ή στο VO₂ max, αλλά στη στάση, στη γνώση και στο στυλ. Και αυτό είναι που δίνει ταυτότητα σε μια ανάβαση. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει ορειβασία. Αυτό πολλοί άνθρωποι άσχετοι με το σπορ δεν το κατανοούν — πιστεύουν ότι η ορειβασία είναι απλά ιδρώτας και να ανέβεις σε μια κορφή. Πιστεύω όμως ότι είναι μια παρεξήγηση που κάθε καλοπροαίρετος μπορεί να την κατανοήσει.

Η Ορειβασία στην εποχή της Εικόνας

Αλλά τι γίνεται όταν οι «φίλοι» ενός τέτοιου «ορειβάτη»-πελάτη είναι 10000-50000-100000 followers, παντελώς άσχετοι με το θέμα, αλλά εντυπωσιασμένοι από το κατόρθωμα του ειδώλου τους; Και που δεν έχουν τα εργαλεία και τη γνώση να κρίνουν μια ανάβαση;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι μια τέτοια ανάβαση (με εμπορική αποστολή, εννοώ), επειδή αποκτά δημοσιότητα, θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφημιστικά. «Η δημοσιότητα βοηθά την ορειβασία» το ακούμε συχνά. Και δεν θα είχε άδικο, γιατί κάποιες εμπορικές αναβάσεις φέρνουν τεράστια προβολή στα βουνά, ο κόσμος βλέπει εικόνες από το Everest, το K2, την Annapurna και έτσι δημιουργείται ενδιαφέρον για την περιπέτεια, τη φύση, τα βουνά — και κάποιοι ίσως ξεκινήσουν πεζοπορία, αναρρίχηση, ορειβατικό σκι. Με άλλα λόγια, λειτουργεί σαν διαφήμιση της ιδέας της ορειβασίας.

Αλλά οι εμπορικές αναβάσεις δείχνουν και άλλες εικόνες: ουρές ανθρώπων σε σταθερά σχοινιά, φιάλες οξυγόνου πεταμένες παντού, Sherpas που κουβαλούν ό,τι χρειάζεται ο πελάτης, εξοπλισμένες διαδρομές που έχουν γίνει «λεωφόροι», πεντάστερα Base Camps και επιτυχίες που δεν βασίζονται σε τεχνική ικανότητα αλλά σε logistics. Δηλαδή έναν υψηλού υψομέτρου και κόστους τουρισμό.

Το πρόβλημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι το κοινό τελικά νομίζει πως «αυτό είναι η ορειβασία» — και έτσι η δημοσιότητα των εμπορικών αναβάσεων την ωφελεί (την ορειβασία) μόνο επιφανειακά, γιατί βλάπτει — ή μάλλον αποκρύπτει — την κατανόηση του τι πραγματικά είναι, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η κορυφή είναι το παν και τελικά μετατρέπει τα βουνά σε προϊόν, προωθώντας την ιδέα ότι «όποιος πληρώσει, ανεβαίνει». Έτσι αποθαρρύνει την εξερεύνηση των πραγματικών ορειβατικών αξιών και καταλήγει να προβάλλει μεν την ορειβασία, όμως όχι την ουσία της. Με δύο λόγια: το αφήγημα υποκαθιστά την πραγματική ορειβατική κουλτούρα.

Όμως η ανάδειξη μιας εμπορικής ανάβασης ως «ορειβατικό επίτευγμα» δεν είναι απλώς ανακριβής — είναι επικίνδυνη και ως πρότυπο. Όταν η εικόνα υπερισχύει της ουσίας, το μήνυμα που περνά είναι απλό: δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ. Δεν χρειάζεται να εξελιχθείς, να μάθεις, να ρισκάρεις, να αναλάβεις ευθύνη. Αρκεί να φτάσεις στην κορυφή με τον πιο εύκολο τρόπο και να το παρουσιάσεις σωστά. Γιατί αφού το στυλ δεν έχει σημασία, γιατί να το καλλιεργήσεις; Αφού η αυτονομία δεν αναγνωρίζεται, γιατί να την επιδιώξεις; Αφού η τεχνική δεν χρειάζεται, γιατί να την μάθεις; Αφού η δυσκολία δεν εκτιμάται, γιατί να την αναζητήσεις; Αφού η ομαδικότητα είναι άχρηστη, γιατί να συμμετέχεις; Αφού τελικά η κορυφή μετράει περισσότερο από τον τρόπο, γιατί να μη φτάσεις σε αυτήν με τον πιο εύκολο τρόπο;

Η υπερίσχυση της εικόνας οδηγεί σε μια κουλτούρα ελάχιστης προσπάθειας — ή μάλλον τόσης όσης χρειάζεται για να δημιουργηθεί η Εικόνα. Και αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που εκπροσωπεί η ορειβασία. Και γενικά δεν είναι ένα καλό πρότυπο.

Η περίπτωση Manaslu και τι μας δείχνει

Αν πιστεύετε ότι αυτά που λέω είναι υπερβολικά, σας παραπέμπω στην περίπτωση του Manaslu. Πριν από το 2000 οι ορειβάτες όλων των αποστολών είχαν σαν στόχο την κορφή — τι πιο φυσικό. Όταν όμως το Manaslu, με την έκρηξη των εμπορικών αποστολών, έγινε μια εμπορική κορφή (και πράγματι είναι μια από τις πιο εμπορικές), οι οδηγοί άρχισαν να τοποθετούν σταθερά σχοινιά μέχρι την πολύ ασφαλέστερη προκορφή.

Τόσο αυτοί όσο και οι πελάτες ακολουθούσαν τη γραμμή των σχοινιών και σταματούσαν εκεί που τελείωναν κι αυτά, κι ας ήταν προφανής η συνέχεια. Τα τελευταία 20-30 μέτρα προς την πραγματική κορυφή ήταν εκτεθειμένα και στενά, άρα δεν συνέφερε ούτε τους Sherpas μα ούτε και τους πελάτες τους να επιχειρήσουν αυτά τα λίγα αλλά επικίνδυνα μέτρα. Εφόσον όλοι τους ήθελαν ταχύτητα, ασφάλεια και φωτογραφία — και όχι την αληθινή κορφή — κανείς δεν είχε κίνητρο να πάει παραπέρα, αφού «όλοι εκεί σταματούσαν». Και δημιουργήθηκε μια συλλογική αυταπάτη: το σημείο όπου έφταναν τα σχοινιά θεωρήθηκε πλέον «η κορυφή».

Το 2019 και κυρίως το 2021 με drone επιβεβαιώθηκε η απάτη, και αυτό που κάποιοι ήξεραν και πολλοί αγνοούσαν (ή «αγνοούσαν»). Το ζουμί της ιστορίας όμως δεν είναι σε αυτό, αλλά στο ότι όταν αυτό αποκαλύφθηκε, η Himalayan Database δεν διέγραψε καμία ανάβαση. Έδωσε όμως στους ορειβάτες την επιλογή να επιστρέψουν και να ολοκληρώσουν την αληθινή κορυφή. Και ναι — σωστά το μαντέψατε — ελάχιστοι το έκαναν. Οι περισσότεροι κράτησαν την ανάβασή τους όπως ήταν, παρότι γνώριζαν πλέον ότι δεν είχαν φτάσει στο υψηλότερο σημείο. Η εικόνα αρκεί, η πραγματικότητα είναι αδιάφορη — πολλές φορές και ενοχλητική.

Η Κοινότητα

Ο ρόλος της κοινότητας απέναντι σε μια ανάβαση, είτε σε μεγάλο βουνό είτε σε μια ορθοπλαγιά, είναι απλός αλλά ουσιαστικός: συζητά, κρίνει το στυλ, τοποθετεί το επίτευγμα στο σωστό πλαίσιο, αξιολογεί. Αυτό δηλαδή που έκανε ο Πάνος. Όμως η ορειβατική κοινότητα είναι μικρή, ενώ το κοινό των social είναι τεράστιο, επιφανειακό και εντυπωσιοθηρικό. Το αποτέλεσμα είναι μια ανάβαση ασήμαντη να γίνεται περιεχόμενο για χιλιάδες ανθρώπους — όχι επειδή ο influencer κάνει κάτι «κακό», αλλά επειδή το μέσο (social media) μετατρέπει την ορειβασία (όπως και κάθε τι) σε θέαμα. Έτσι η ορειβατική κοινότητα χάνει τον ρόλο της και κατακερματίζεται, γιατί η ορειβασία ως θέαμα δεν έχει ούτε χρειάζεται κοινότητα — της αρκεί το κοινό.

Και πώς μπορούμε να αμυνθούμε απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα; Δεν χρειάζεται να δαιμονοποιούμε ή να απαξιώνουμε καμία προσπάθεια — ο κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που τον εκφράζει, αν δεν κάνει κακό σε άλλους, ας το κάνει, είναι δικό του θέμα. Αλλά πρέπει να υπερασπίσουμε την κουλτούρα μας με σαφήνεια, συνέπεια και παιδεία. Αυτό σημαίνει:

• Καθαρή οριοθέτηση: τι είναι ορειβατικό επίτευγμα και τι δεν είναι. Η κοινότητα ορίζει τα όριά της, όχι τα social.
• Εκπαίδευση: πέρα από την τεχνική, εξήγηση της δυσκολίας, του στυλ, της ιστορίας, ώστε οι νέοι ορειβάτες να καταλαβαίνουν τι βλέπουν.
• Παρουσίαση της ορειβατικής και αναρριχητικής δράσης: ανάδειξη πραγματικών αναβάσεων, όχι εύκολων εντυπώσεων.
• Διάλογο: όχι επιθετικότητα, αλλά καθαρή, τεκμηριωμένη τοποθέτηση.
• Στήριξη νέων ορειβατών: οι νέοι ορειβάτες έχουν ανάγκη να προβάλλονται οι προσπάθειές τους.
• Συλλογικοποίηση: ανάδειξη και ενίσχυση των συλλογικών δράσεων που στηρίζουν την κοινότητα. Η ορειβασία είναι συλλογικό σπορ όχι μόνο στο βουνό αλλά και έξω από αυτό. Ένας σύλλογος ή μια συλλογικότητα μπορεί να στηρίξει μια αποστολή, να δημιουργήσει ή να συντηρήσει ένα πεδίο, να λειτουργήσει ένα καταφύγιο, να εκπαιδεύσει νέους ορειβάτες, να συμμετέχει στην πυρασφάλεια και στη διάσωση. Η συλλογικοποίηση δεν αναιρεί την αυτονομία του ορειβάτη, τη συμπληρώνει. Γιατί η αυτονομία είναι ατομική ικανότητα, ενώ η συλλογική δράση είναι η κοινή ευθύνη που επιτρέπει στην ορειβασία να υπάρχει ως παράδοση, ως θεσμός και ως κοινότητα. Χωρίς συλλογική δράση, η ορειβασία κατακερματίζεται σε ατομικές εμπειρίες χωρίς συνέχεια, δηλαδή σε χυδαία κατανάλωση.

Η κοινότητα δεν χρειάζεται να έχει το άγχος να γίνει μεγαλύτερη. Χρειάζεται να παραμείνει ξεκάθαρη — όχι σαν κάποια ξεπερασμένη από τον χρόνο σέχτα, αλλά γιατί χωρίς κοινότητα, χωρίς πλαίσιο και αρχές που θα ορίζονται από αυτή, δεν μπορεί να υπάρχει ορειβασία.

Η σελίδα αυτή ενδιαφέρεται για την Ορειβασία.